Ik sloeg mijn hand voor mijn mond.

In Harolds hand zat geen schroevendraaier.

Geen hamer.

Geen slot.

Het was een klein, plastic apparaatje.

Een elektronische deurbel.

Grace staarde ernaar alsof ze naar iets afschuwelijks keek.

“Wat is dát?” siste ze.

Harold bleef volkomen kalm.

“Een deurbel.”

“Dat zie ik!”

“Mooi.”

Hij wees naar de lege deuropening.

“Omdat jij vond dat onze slaapkamer geen deur nodig had, heb ik besloten dat we dan blijkbaar een andere manier nodig hebben om aan te kondigen dat iemand binnenkomt.”

Grace werd rood.

“Je maakt me belachelijk!”

“Nee, mam. Jij hebt jezelf belachelijk gemaakt.”

Ik kon nauwelijks geloven dat Harold zo rustig bleef.

Grace wees naar de gang…………..

Lees meer op de volgende pagina