Het geheim van Project Margaret — Deel 2

Daniel kwam twee uur later terug naar het ziekenhuis. Hij droeg mijn oude leren handtas in zijn ene hand en een vergeelde envelop in de andere.

Mijn naam stond erop, geschreven in het handschrift dat ik vijftig jaar lang op verjaardagskaarten, boodschappenlijstjes en liefdesbrieven had gezien.

Robert had de envelop verzegeld met rode was.

Ik voelde mijn handen trillen.

‘Heb je hem geopend, Daniel?’ vroeg ik.

‘Nee, mam. Ik dacht dat je dat zelf moest doen.’

Dokter Parker had ons een rustige kamer toegewezen. Ze bleef bij ons, omdat de medische documenten mogelijk van belang waren voor mijn behandeling.

Ik brak het zegel.

Binnenin zaten drie vellen papier, een oude foto en een kleine sleutel.

Ik begon te lezen.

Mijn liefste Maggie,

Als je deze brief leest, ben ik er niet meer om je de waarheid zelf te vertellen. Ik had gehoopt dat ik dat nooit hoefde te doen.

Ik heb een fout gemaakt. Niet omdat ik niet van je hield, maar omdat ik dacht dat ik je kon beschermen door iets voor je te verzwijgen.

Zestien jaar geleden ontdekte een arts iets bijzonders in je medische gegevens. Wat aanvankelijk een routineonderzoek leek, leidde tot een ontdekking die ons leven had kunnen veranderen.

Ik heb geprobeerd ervoor te zorgen dat niemand je medische informatie zonder je toestemming zou gebruiken. Maar ik was te laat om te voorkomen dat bepaalde gegevens in handen van anderen terechtkwamen.

Ik stopte met lezen.

‘Zestien jaar geleden?’ fluisterde ik.

Daniel keek naar de datum onderaan de brief.

‘Dat was vier jaar voordat papa overleed.’

Ik vervolgde.

Evelyn Carter kwam naar me toe omdat ze wilde dat ik haar hielp een onderzoeksprogramma te financieren. Ze vertelde me dat jouw medische gegevens mogelijk aanwijzingen bevatten over een zeldzame aandoening die nog niet goed werd begrepen.

Ik heb nooit toestemming gegeven om jou als proefpersoon te gebruiken. Ik heb haar gezegd dat jij zelf moest beslissen wat er met jouw gegevens gebeurde.

Maar ik ontdekte later dat jouw naam al in een vertrouwelijk bestand stond.

Mijn adem stokte.

Ik keek naar dokter Parker.

‘Betekent dit dat iemand jarenlang mijn medische gegevens heeft gebruikt zonder mijn toestemming?’

Ze antwoordde voorzichtig.

‘De brief suggereert dat er destijds zorgen waren over de manier waarop uw gegevens werden behandeld. Maar we moeten de oorspronkelijke documenten onderzoeken voordat we daar een definitieve conclusie uit kunnen trekken.’

Ik knikte en las verder.

Toen kwam ik bij de zin die alles veranderde.

Er is nog iets, Maggie. De zwelling die je misschien ooit zult ervaren, kan verband houden met een aandoening die destijds niet volledig werd onderzocht. Als dat gebeurt, wil ik dat je naar het St. Catherine Medical Center gaat en naar dokter Evelyn Carter vraagt.

Ik liet de brief zakken.

‘Robert wist dat dit kon gebeuren?’

Dokter Parker keek me ernstig aan.

‘We kunnen op basis van deze brief niet vaststellen wat uw man precies wist. Maar we moeten de oorzaak van uw buikzwelling zo snel mogelijk verder onderzoeken.’

Op dat moment voelde ik opnieuw een beweging in mijn buik.

Ik greep Daniels hand.

‘Wat gebeurt er met me?’

Hij kneep zachtjes in mijn vingers.

‘We komen erachter, mam. Dat beloof ik.’

Maar ik zag de angst in zijn ogen.

En ik wist dat hij zich iets herinnerde wat hij me nog niet had verteld.

De sleutel uit de envelop

Ik pakte de oude sleutel uit de envelop.

Er zat een klein metalen plaatje aan met een nummer: 214.

Daniel staarde ernaar.

‘Dat nummer herken ik.’

‘Waarvan?’

‘Van de kluis die ik twaalf jaar geleden in papa’s kelder vond.’

Ik keek hem verbaasd aan.

‘Je zei dat je de documenten nooit had kunnen ontcijferen.’

‘Dat klopt. Maar er zat ook een kaartje bij met hetzelfde nummer. Ik dacht dat het bij een oude opslagruimte hoorde.’

Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en zocht in zijn foto’s.

Na enkele minuten vond hij een foto die hij jaren eerder had gemaakt.

Het was een afbeelding van een metalen kast met verschillende kleine kluizen, in een gebouw dat ik niet herkende.

Op het kaartje stond:

Carter Biomedical Research — Archief 214.

Dokter Parker bekeek de foto…