—Justin’s computer?

Brad zuchtte.

—Dat is anders.

Ik glimlachte.

—Waarom?

Hij had geen antwoord.

—Omdat jij het voor de familie deed, zei hij uiteindelijk.

Ik keek naar mijn halflege cupcake.

—Precies.

—Sophie, kom op. Een foodtruck is geen speelgoed.

—Dat weet ik.

—Je hebt hier geen ervaring mee.

Ik lachte zacht.

—Ik heb een kookopleiding gevolgd.

—Dat was twintig jaar geleden!

—Negentien.

Hij zweeg.

—En ik heb al die tijd gekookt.

Toen kwam zijn favoriete argument.

—Maar wie gaat er dan thuis koken?

Ik keek naar de vier lege borden op tafel.

—Misschien jij.

—Wat bedoel je?

—Ik bedoel dat ik vanaf morgen niet langer degene ben die automatisch voor iedereen zorgt.

Hij werd boos…………….

Lees verder op de volgende pagina.