—Hij schreef op wat er gebeurde omdat hij vond dat ik het later moest weten.
Daniel schudde zijn hoofd.
—Pap, je begrijpt het verkeerd.
—Dat dacht ik aanvankelijk ook.
Ik keek naar alle drie.
—Maar toen ik het verslag las, begreep ik eindelijk waarom geen van jullie tijdens de begrafenis over mama praatte.
Sarah verborg haar gezicht in haar handen.
Ik las het document langzaam voor.
Terwijl de gasten in de ontvangstruimte zaten, hadden mijn drie kinderen achter gesloten deuren ruzie gemaakt over de bezittingen van Margaret.
Niet over haar.
Niet over haar leven.
Niet over haar laatste wensen.
Over haar geld.
Daniel had gezegd dat hij het huis onmiddellijk wilde verkopen.
Sarah had gezegd dat ze eerst de sieraden van haar moeder wilde uitzoeken.
Kevin had geroepen dat hij “zijn deel” van de spaarrekening nodig had om zijn schulden af te betalen.
En toen had iemand iets gezegd wat ik nooit, maar dan ook nooit, zou vergeten.
“Kunnen we hem niet gewoon sneller laten tekenen?”
Ik keek op van het document………..