DEEL 2 — De envelop die mijn vrouw nooit mocht zien

Ik reed veel te hard naar het ziekenhuis.

Mijn vaders woorden bleven zich herhalen in mijn hoofd.

“Ik probeer je iets te geven wat ik je lang geleden al had moeten geven.”

Ik wist alleen niet wat hij bedoelde.

Toen ik bij het ziekenhuis aankwam, stond een vrouw in een donkerblauw pak bij de receptie.

Ze was ongeveer vijftig, droeg een dunne bril en hield een leren aktetas tegen haar borst.

“Grant Mercer?”

“Ja.”

“Ik ben Priya Desai.”

Ze stak haar hand uit.

Ik schudde haar hand.

“Hoe gaat het met mijn vader?”

“De operatie is nog bezig.”

Mijn hart zonk.

“Hoe ernstig is het?”

“Ernstig genoeg dat uw vader zijn zaken op orde wilde hebben voordat hij naar de operatiekamer werd gebracht.”

Ze keek naar de verzegelde envelop in mijn hand…………….

Lees verder op de volgende pagina.