Zoals altijd.
De deuren van de grote ceremoniezaal gingen open.
Honderden mensen zaten op hun plaatsen. Ouders hielden hun telefoons gereed, families fluisterden met elkaar en de afgestudeerde cadetten stonden in keurige rijen opgesteld.
Op de eerste rij zat mijn vader, Gregory Mitchell, met Dawn naast zich.
Giselle zat tussen hen in.
Ze hield mijn gouden VIP-ticket omhoog terwijl ze iets tegen een vrouw naast haar vertelde.
‘Mijn familie heeft altijd goede connecties gehad,’ hoorde ik haar zeggen. ‘Mijn vader kent mensen die je je niet eens kunt voorstellen.’
Ik bleef op een paar meter afstand staan.
Ze had werkelijk geen idee.
Op het podium boog de ceremoniemeester zich naar de microfoon.
‘Dames en heren, we vragen uw aandacht. De diploma-uitreiking zal zo meteen beginnen.’
Er klonk applaus.
Maar toen stapte generaal Sterling naar voren.
Hij stak zijn hand op.
De zaal werd stil.
‘Voordat we beginnen,’ zei hij, ‘moet ik onze eregasten iets meedelen. Een van onze belangrijkste afgestudeerden is nog niet officieel binnengekomen.’
Mijn vader fronste………………