‘Je hebt gelijk.’
Hij haalde diep adem en begon te vertellen.
Op de avond van het ongeluk had hij een telefoontje ontvangen van Marissa’s vader. Die had hem gevraagd naar een parkeerplaats aan de rand van de stad te komen. Hij wilde hem iets belangrijks laten zien.
Daniel was echter niet gegaan.
Hij had die avond ruzie gehad met zijn broer en wilde hem niet spreken.
De volgende ochtend hoorde hij dat Marissa’s vader bij een verkeersongeval was omgekomen.
‘Ik heb mezelf jarenlang verteld dat ik niets had kunnen doen,’ fluisterde Daniel. ‘Maar ik wist dat hij me die avond niet zomaar had gebeld. Hij had iets ontdekt en wilde dat met me delen.’
Rebecca haalde nog een document uit haar tas.
‘Mijn vader heeft dit gevonden tussen oude bedrijfsarchieven,’ zei ze. ‘Het is een kopie van een e-mailwisseling van vlak voor het ongeluk. We weten niet zeker wat er precies is gebeurd, maar er zijn tegenstrijdigheden die nooit goed zijn onderzocht.’
Ik keek naar de papieren.
Voorzichtig legde ik ze op tafel.
‘We kunnen niet zomaar aannemen dat iemand verantwoordelijk was voor zijn dood,’ zei ik. ‘Als we de waarheid willen weten, moeten we de feiten laten onderzoeken.’
Graham knikte.
‘Daarom heb ik contact opgenomen met een advocaat. We moeten de documenten laten controleren en nagaan of er nog officiële dossiers bestaan.’
Voor het eerst die avond voelde ik een beetje rust.
We hadden nog geen antwoorden, maar we hadden besloten niet langer in stilte te leven.
De volgende weken waren zwaar.