Ik wist toen dat ik verliefd op je was.

Ik glimlachte door mijn tranen heen.

Dat gesprek herinnerde ik me nog. Het was lang voordat we trouwden, toen ik nog geloofde dat ik iedere patiënt kon redden als ik maar hard genoeg mijn best deed.

Maar toen las ik de volgende regels.

Lucas, die jongen was mijn broer.

Ik verstijfde.

‘Wat?’ fluisterde ik.

Emma sloeg haar hand voor haar mond.

Ik keek haar aan.

‘Jij hebt me altijd verteld dat jullie enig kind waren.’

Emma knikte langzaam.

‘Dat dacht ik ook.’

Ik keek weer naar de brief.

Hij heette Daniel. Hij was mijn jongere broer. Toen hij zestien was, liep hij weg van huis na een ruzie met onze vader. We hebben hem maandenlang gezocht. Uiteindelijk hoorden we dat hij in een andere stad woonde.

Toen hij ernstig ziek werd, werd hij naar jouw ziekenhuis gebracht.

Hij heeft het niet overleefd, Lucas.

Mijn handen begonnen te trillen.

Ik herinnerde me de jongen nu.

Een stille patiënt met donkere ogen, die nauwelijks sprak en altijd vroeg of hij naar huis mocht. Ik had bij hem gezeten toen hij bang was. Ik had zijn hand vastgehouden toen zijn toestand verslechterde.

Ik had niet geweten wie hij was.

Ik had niet geweten dat hij familie van Alicia was.

Ik las verder.

Toen ik je later ontmoette, herkende ik je naam. Ik wist meteen wie je was.

Ik wilde het je vertellen, maar ik was bang dat je dacht dat ik je alleen had opgezocht vanwege Daniel.

Dat was niet waar.

Ik werd verliefd op de man die je was. Op de man die bleef wanneer anderen naar huis gingen. Op de man die me liet lachen terwijl ik bang was.

Maar ik wilde dat je één ding wist: je hebt Daniel niet in de steek gelaten. Je hebt hem niet kunnen redden, maar je hebt ervoor gezorgd dat hij niet alleen stierf.

Ik legde de brief neer…