‘Er is iemand naar je op zoek.’

Mijn maag trok samen.

‘Gavin?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Nee. Een vrouw.’

Ik fronste.

‘Welke vrouw?’

Megan kwam iets dichterbij en verlaagde haar stem.

‘Ze zit al bijna een uur in de vergaderzaal. Ze wilde alleen met jou praten. Ze heeft zelfs geweigerd om met Gavin te spreken.’

Ik begreep er niets van.

‘Heeft ze haar naam gegeven?’

Megan knikte langzaam.

‘Ja. Ze heet Eleanor Whitmore.’

De naam zei me niets.

Maar toen voegde Megan eraan toe:

‘En Christopher… ze heeft een chauffeur en twee beveiligers bij zich.’

Ik staarde haar aan.

‘Wat?’

Voordat ze kon antwoorden, gingen de deuren van de vergaderzaal open.

Een oudere vrouw kwam naar buiten.

Ze droeg een donkerblauwe mantel en hield een elegante wandelstok vast. Haar gezicht was bleek, maar haar ogen waren helder en opmerkzaam.

Ik herkende haar onmiddellijk.

Het was de vrouw die ik langs de weg had gevonden.

De vrouw die naar haar borst had gegrepen.

De vrouw die in mijn armen was ingestort.

‘Christopher,’ zei ze zacht.

Ik liep meteen naar haar toe.

‘Mevrouw! Hoe gaat het met u? Heeft u medische hulp gekregen?’

Ze glimlachte zwakjes.

‘Ja. Dankzij jou.’

Ze pakte mijn hand met beide handen vast.

‘De artsen hebben me verteld dat ik een ernstige hartkwaal had. Als jij niet was gestopt, was ik waarschijnlijk gestorven voordat iemand me had gevonden.’

Ik voelde een brok in mijn keel.

‘Ik ben gewoon blij dat u het hebt overleefd.’

Ze keek me een paar seconden aan.

Toen zei ze:

‘Ik heb gehoord wat je werkgever je heeft aangedaan.’

Mijn glimlach verdween.

‘Hoe weet u dat?’

Ze draaide zich naar de vergaderzaal.

‘Gavin heeft me vanochtend zelf verteld dat je ontslagen bent.’

Ik fronste.

‘Waarom zou hij dat aan u vertellen?’

Eleanor keek me recht in de ogen.

‘Omdat ik degene was die gisteren die presentatie zou bijwonen.’

Ik verstijfde.

‘Wat?’

Ze knikte.

‘Mijn bedrijf was van plan een meerjarig contract met jullie bureau af te sluiten. Een contract dat jullie bedrijf aanzienlijk zou laten groeien.’

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

‘Was u een van de klanten?’

‘Niet zomaar een klant, Christopher.’

Ze pauzeerde even.

‘Ik ben de oprichter en voorzitter van Whitmore Global. En ik was degene die jullie bureau persoonlijk had geselecteerd.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen….