Toen ik opstond om te vertrekken, hield hij me tegen.

‘Margaret, als u vermoedt dat iemand u zonder uw medeweten een onbekende stof heeft toegediend, drink dat drankje dan niet meer. Bewaar het resterende monster veilig en neem contact op met de juiste medische en juridische instanties. We moeten eerst vaststellen wat er werkelijk is gebeurd.’

Ik knikte.

Voor het eerst sinds mijn huwelijk met Daniel voelde ik dat ik niet alleen antwoorden nodig had.

Ik moest mezelf beschermen.

De eerste leugen

Toen ik thuiskwam, stond Daniel in de keuken.

Hij droeg een donker overhemd en had zijn mouwen opgerold. Op het aanrecht stonden twee kopjes.

Toen hij me zag, glimlachte hij.

‘Daar ben je, lieverd. Ik heb je favoriete drankje gemaakt.’

Ik bleef bij de deuropening staan.

‘Ik wil het niet.’

Zijn glimlach verdween langzaam.

‘Is er iets gebeurd?’

‘Ik ben naar de dokter geweest.’

Hij zette het kopje neer.

‘Waarom? Ben je ziek?’

‘Ik wilde weten waarom ik me de laatste tijd zo moe voel.’

Hij kwam naar me toe en legde zijn handen op mijn schouders.

‘Je maakt je te veel zorgen, Margaret. Je bent de laatste tijd gestrest. Misschien moet je wat meer rust nemen.’

Ik deed een stap achteruit.

‘Wat zat er in dat flesje, Daniel?’

Zijn gezicht verstarde.

Slechts een seconde.

Maar ik zag het.

‘Welk flesje?’

‘Het amberkleurige flesje dat je in mijn drankje deed.’

Hij zuchtte alsof ik hem onterecht beschuldigde.

‘Het was een supplement. Ik wilde je helpen slapen.’

‘Waarom heb je dat niet gewoon gezegd?’

‘Omdat je altijd alles overdenkt.’

Ik keek hem aan.

‘Dan moet het toch eenvoudig zijn om me de verpakking te laten zien.’

Hij zweeg.

Toen liep hij naar een kast en haalde er een klein flesje uit.

Het etiket was verwijderd.

‘Ik heb het zelf overgegoten,’ zei hij snel. ‘De oorspronkelijke verpakking was lelijk.’

Ik pakte het niet aan.

‘Ik wil weten wat erin zit.’

Zijn stem werd harder…..