—En?
—Ik heb ze ook verteld dat jij en ik een eigen kleine bijeenkomst zouden organiseren voor mensen die daadwerkelijk onze komst van de baby wilden vieren.
Hij begreep het.
—Je hebt de gasten laten kiezen.
Ik knikte.
—Precies.
Om tien uur ging mijn telefoon opnieuw.
Karen.
Deze keer nam ik niet meteen op.
Ik wilde eerst de reacties lezen die inmiddels binnenkwamen.
Een vriendin van mij schreef:
“Wacht… je schoonmoeder heeft serieus gezegd dat je niet welkom was op je eigen babyshower?”
Een tante van Ben stuurde:
“Dan kom ik niet. Ik dacht dat het jouw feest was.”
En toen kwam er een bericht van iemand die ik nauwelijks kende.
“Nicole, ik wist hier niets van. Dit voelt heel vreemd. Ik breng je cadeau persoonlijk naar jullie huis.”
Ik keek naar Ben.
Zijn gezicht veranderde langzaam.
—Mam heeft iedereen laten geloven dat dit een gezamenlijke familiefeest was.
—Ja.
—Maar ze wist dat jij niet zou komen.
—Dat is nog niet eens het ergste.
Hij keek me aan.
—Wat dan?
Ik pakte mijn telefoon en liet hem een bericht zien.
Het kwam van Karen zelf…………