DEEL 2
Om halfzes ‘s ochtends reed ik Phoenix uit.
Ik had nauwelijks geslapen.
De woorden van Hannah bleven door mijn hoofd spoken.
« Wat ik wettelijk verplicht ben bij te dragen aan je kosten, zal ik elke maand overmaken. »
Geen verwijt.
Geen geschreeuw.
Geen tranen.
Alleen afstand.
En misschien was dat nog erger.
Ik had mezelf altijd verteld dat Hannah ondankbaar was. Dat ze koppig was. Dat ze haar eigen vader bewust de rug had toegekeerd.
Maar ergens diep vanbinnen wist ik dat ik mezelf voor de gek hield.
Ik was degene geweest die haar had verstoten.
Tien jaar geleden had ik gezegd:
« Verwacht niets van dit huis. »
Misschien had zij mijn woorden alleen maar serieus genomen.
Na bijna drie uur rijden begon mijn rug ondraaglijk pijn te doen. Toch stopte ik nauwelijks. Ik wilde zo snel mogelijk in Atlanta zijn.
Hannah werkte volgens mij bij een laboratorium.
Meer wist ik eigenlijk niet.
Dat besef trof me plotseling.
Ik wist niet waar mijn eigen dochter woonde.
Ik wist niet met wie ze samenwoonde.
Ik wist niet of ze vrienden had.
Ik wist niet eens of ze ooit getrouwd was………………..