Ik had haar tien jaar lang bijna niets gevraagd.
En toch had ik haar ervan beschuldigd dat ze mij vergeten was.
Tegen de middag stopte ik bij een tankstation.
Ik pakte mijn telefoon en belde Chloe.
« Pap? »
« Ik ben onderweg naar Atlanta. »
Het bleef even stil.
« Waarom? »
« Ik ga Hannah opzoeken. »
Chloe zuchtte.
« Pap, laat haar gewoon met rust. »
« Ze is mijn dochter. »
« Dat was ze tien jaar geleden ook. »
Ik fronste.
« Wat moet dat betekenen? »
« Laat maar. »
« Nee. Zeg het. »
Opnieuw stilte.
Toen zei Chloe zachter:
« Vraag haar maar eens waarom ze na mama’s begrafenis niet meer naar huis wilde komen. »
Mijn hand verstijfde om de telefoon.
« Wat? »
« Je weet precies wat ik bedoel. »
« Nee, dat weet ik niet. »
Maar Chloe had al opgehangen.
Ik bleef een paar seconden naar mijn scherm staren.
De begrafenis van mijn vrouw.
Mijn vrouw was acht jaar eerder overleden………….