—We rijden dus twee uur heen, brengen eten, blijven maximaal vijfenveertig minuten, mogen de baby niet op eigen initiatief vasthouden, mogen haar geen cadeau geven tenzij het op hun lijst staat…
Hij keek me aan.
—…en bij één fout mogen we daarna misschien wekenlang niet terugkomen?
Ik knikte langzaam.
Er viel een lange stilte.
Ik keek opnieuw naar mijn zelfgemaakte deken.
Drie maanden werk.
Elke steek met liefde gemaakt.
Ik had me voorgesteld hoe ik Sophie ermee zou inwikkelen.
Maar nu wist ik niet eens of ik hem uit de tas moest halen.
Mijn man pakte mijn hand.
—We hoeven niet te gaan.
Ik keek hem aan.
—Maar ik wil haar zien.
—Ik ook.
Hij zuchtte.
—Maar ik wil niet dat jij je tijdens de eerste ontmoeting voelt alsof je een examen moet afleggen.
Die nacht sliep ik slecht.
Niet omdat ik boos was.
Omdat ik verdrietig was.
De volgende ochtend belde Daniel.
—Mam? Alles goed?
Ik aarzelde.
—Ik heb de regels van Lauren gelezen………….