De woorden van Charles bleven de hele avond in mijn hoofd rondspoken.

“Ik heb dertig jaar gewacht op de kans om u weer te zien.”

Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het slechts een oude herinnering was. Een toevallige ontmoeting. Een vriendelijk gebaar uit het verleden dat voor hem blijkbaar veel belangrijker was geweest dan voor mij.

Maar diep vanbinnen voelde ik dat er meer achter zat.

Toen de laatste gasten vertrokken en Penelope en Gabriel naar hun hotelkamer gingen, liep ik alleen naar buiten.

De warme avondlucht van San Diego voelde vreemd rustig na alles wat er binnen was gebeurd.

Ik stond bij de ingang van het hotel toen Tristan achter me aan kwam.

“Laura.”

Ik draaide me om.

Zijn gezicht stond strak.

“Wat heb je tegen Charles Sterling gezegd?”

“Niets bijzonders.”

“Hij heeft me de hele avond genegeerd.”

“Misschien had hij daar een reden voor.”

Hij kwam dichterbij.

“Denk je dat je grappig bent?”

“Nee, Tristan. Ik denk alleen dat je vandaag al genoeg hebt gezegd.”

Hij kneep zijn ogen samen.

“Pas op.”

Ik keek hem recht aan………………

Lees verder op de volgende pagina.