Mijn moeder keek me aan alsof ze plotseling niet meer wist hoe ze moest ademen.

Toen liep ze naar het raam en trok de gordijnen dicht.

“Luister goed naar me,” fluisterde ze.

Ik knikte.

“Je vader heeft mij nooit geslagen.”

Ik voelde mijn tranen over mijn wangen lopen.

“Maar je bent bang voor hem.”

Ze schudde langzaam haar hoofd.

“Niet voor wat je denkt.”

Ze ging op de rand van het bed zitten en wees naar de stoel tegenover haar.

“Ga zitten.”

Ik gehoorzaamde.

Mijn moeder trok haar mouwen nog iets verder over haar polsen.

“Toen ik twintig was, heb ik een ernstig auto-ongeluk gehad.”

Ik keek naar haar armen………….

Lees verder op de volgende pagina.