De regen viel steeds harder terwijl ik bij het hek stond.
Ik had nog maar een paar honderd euro op mijn rekening, een oude auto die soms niet wilde starten en geen idee waar ik die nacht zou slapen. Ranger stond dicht tegen me aan. Zijn grijze kop hing laag en zijn staart bewoog niet.
‘Het komt goed, jongen,’ fluisterde ik.
Ik wist niet of ik het tegen hem zei of tegen mezelf.
Ik liep naar mijn auto, legde de tassen op de achterbank en opende het portier voor Ranger. Hij bleef staan.
Hij keek naar het huis.
Door het verlichte woonkamerraam zag ik mijn oom Victor met een glas whisky in zijn hand. Larissa stond naast hem en wees naar iets op haar telefoon. Kyle had inmiddels de kast van grootvader geopend en hield een kristallen karaf omhoog.
Ze vierden hun overwinning.
Ik slikte mijn tranen weg en hurkte naast Ranger.
‘Grootvader is er niet meer,’ fluisterde ik. ‘Maar ik laat je niet achter. Dat beloof ik.’
Toen legde ik mijn hand op zijn halsband.
Mijn vingers bleven steken bij een stukje leer dat iets dikker aanvoelde dan de rest.
Ik fronste.
De halsband was oud, maar grootvader had hem kort voor zijn dood nog gerepareerd. Ik had aangenomen dat hij alleen de stiksels had vernieuwd.
Nu voelde ik onder het leer een smalle, harde rand.
Ik dacht aan de manier waarop hij me een week eerder had gevraagd de halsband naar zijn slaapkamer te brengen. Hij had hem urenlang vastgehouden, terwijl hij met zijn linkerhand langzaam over het leer streek.
Toen ik vroeg wat hij deed, had hij alleen geglimlacht.
‘Sommige dingen,’ had hij moeizaam gezegd, ‘moet je goed bewaren, Elena.’
Ik had gedacht dat hij het over een herinnering had.
Misschien had hij iets anders bedoeld…………….