Ik staarde naar het voorwerp op tafel.
Het was een kleine, witte envelop, met mijn naam erop geschreven in Skyla’s handschrift. Ernaast lag een stapel papieren, een kassabon en een plastic polsbandje van een ziekenhuis.
Mijn keel kneep dicht.
‘Skyla… wat heb je gedaan?’
Ze bleef zwijgen.
Ze zag eruit alsof ze dagenlang niet had geslapen. Haar haar zat in de war, haar ogen waren rood en haar handen trilden terwijl ze haar jas uittrok.
‘Je vroeg me hoeveel geld je nodig had,’ zei ze uiteindelijk. ‘En ik wist dat ik dat bedrag onmogelijk kon betalen.’
Ik keek haar aan en voelde hoe mijn hart begon te bonzen.
‘Dus ben je weggegaan?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik ben niet weggegaan om je te verlaten.’
Ze schoof de papieren naar me toe.
‘Ik ben weggegaan om te proberen je te redden.’
Ik pakte de eerste pagina.
Het was een document van een ziekenhuis. Daaronder lagen betalingsbewijzen, een afspraakbevestiging en een brief van een financiële hulporganisatie.
Mijn ogen gleden over de woorden, maar mijn gedachten konden het nauwelijks verwerken.
Skyla had in vijf dagen tijd verschillende ziekenhuizen bezocht. Ze had informatie opgevraagd over behandelingen, contact opgenomen met organisaties die patiënten financieel ondersteunden en afspraken proberen te regelen met specialisten.
Ze had zelfs een aanvraag ingediend voor noodhulp……………..