Wat in vredesnaam heb je gedaan?’ snauwde hij, terwijl hij probeerde zijn knieën weer uit elkaar te duwen.

Maar dat lukte niet.

Niet omdat iemand hem vasthield. Niet omdat hij vastzat. Het was veel eenvoudiger dan dat.

De twee vrouwen naast hem hadden tegelijkertijd hun handtas op hun schoot gezet en hun ellebogen naar binnen gebracht. De vrouw aan zijn rechterkant had haar jas rechtgetrokken en haar benen stevig naast elkaar geplaatst. De oudere dame links van hem hield haar wandelstok horizontaal voor haar knieën.

Plotseling had hij geen ruimte meer om zijn benen wijd te spreiden zonder tegen iemand aan te botsen.

En voor het eerst sinds hij was ingestapt, was hij degene die zich ongemakkelijk voelde.

‘Haal die spullen weg!’ riep hij.

De jonge moeder keek hem rustig aan.

‘Welke spullen? Mijn tas ligt op mijn eigen schoot.’

‘Jullie doen dit expres!’

Ik glimlachte.

‘Grappig, hè? Hoe snel iemand zich ongemakkelijk kan voelen zodra anderen niet langer hun ruimte opofferen.’

Een man tegenover ons proestte het uit.

De brutale passagier keek hem woedend aan.

‘Heb je iets te zeggen?…………….

Vervolg op de volgende pagina