Sophie keek me aan alsof ze plotseling besefte wat ze zojuist had gezegd.

‘Die crackers,’ herhaalde ze zachter.

Ik voelde mijn hartslag in mijn keel.

‘Waarom weet jij daarvan?’

Ze opende haar mond.

Sloot hem weer.

De arts keek tussen ons in.

‘Als u familie bent, moeten we weten of meneer iets heeft gegeten waarvan hij eerder een reactie heeft gehad.’

Ik antwoordde niet meteen.

Mijn ogen bleven op Sophie gericht.

Zij was degene die naast Thomas in de auto had gezeten.

Zij was degene die hem naar het ziekenhuis had gebracht.

Zij was degene die wist van de crackers.

En ik wist precies waarom.

Ik had ze daar gelegd.

Met het chilipoeder.

Een koude rilling liep over mijn rug…………

Lees verder op de volgende pagina.