—Het is van mij.
Er klonk applaus.
Alex pakte mijn hand.
Linda bleef stil.
Ik ging verder.
—Ik heb het café drie jaar geleden gekocht. Sindsdien heb ik het langzaam uitgebreid. En vanaf volgende maand openen we een tweede locatie.
De gasten applaudisseerden opnieuw.
Linda keek naar Alex.
—Wist jij dit?
Alex glimlachte.
—Natuurlijk.
Ik zag hoe Linda haar lippen op elkaar perste.
Maar ik was nog niet klaar.
—En omdat onze familie vandaag samenkomt, wilde ik nog iets delen.
Ik pakte een kleine envelop uit mijn zak.
Ik liep naar Linda toe.
Ze keek me wantrouwig aan.
—Dit is voor jou.
Ze nam de envelop aan.
—Wat is dit?
—Open hem.
Ze haalde er een vel papier uit.
Ik zag haar ogen naar beneden gaan.
Toen werden ze groot.
Het was een kopie van de rekening van 550 dollar die ze mij weken geleden had gestuurd………