DEEL 2 — De groene rugzak

Ik keek naar de advocaat.

« Hoe bedoelt u dat Julian niet precies was wie ik dacht dat hij was? »

De man ging op de stoel naast het bed zitten.

« Zijn naam was wel Julian. »

Dat antwoord stelde me vreemd genoeg helemaal niet gerust.

« Maar? »

Hij wees naar de rugzak.

« Open hem. »

Mijn vingers waren nog steeds verkrampt om de riem.

Ik zette de rugzak op mijn schoot en maakte langzaam de rits open.

Bovenop lag een envelop.

Mijn naam stond erop.

Voor Nora. Pas openen nadat ik er niet meer ben.

Mijn adem stokte.

Ik keek naar de advocaat.

« U hebt dit gelezen? »

« Nee. »

« Waarom niet? »

« Omdat Julian mij uitdrukkelijk heeft gevraagd de inhoud niet te bekijken. »

Ik haalde de brief uit de envelop.

Mijn handen trilden toen ik hem opende……………

Lees verder op de volgende pagina.