« Ik heb je op televisie gezien, » bracht Alex er met moeite uit. « Elena, ik moet het weten. »

Elena bleef staan.

De wind blies door haar korte haar terwijl mensen achter haar langs de glazen deuren van het kantoor liepen.

Ze keek hem aan alsof ze naar een vreemde keek.

« Wat moet je weten? »

Alex slikte.

« Zijn ze van mij? »

Elena antwoordde niet.

Dat was erger dan een ja.

« Vier kinderen, » zei hij zacht. « Elena… »

« Je hebt ze gezien. »

« Ik heb hun leeftijden gehoord. »

« Dan kun je rekenen. »

Alex deed een stap naar voren.

« Waarom heb je me nooit verteld dat je zwanger was? »

Voor het eerst veranderde er iets in haar gezicht.

Geen woede.

Geen verdriet.

Alleen ongeloof.

« Dat meen je niet. »

« Ik… »

« Je wilt echt weten waarom? »

Alex knikte………………….

Lees meer op de volgende pagina