Mijn vader bleef midden in de woonkamer staan.

Zijn blik ging niet naar mij.

Hij keek naar de muur achter de bank.

Daar hing een groot houten bord met een eenvoudige inscriptie:

“Voor wie zorg nodig heeft, is tijd soms het beste medicijn.”

Onder die woorden stonden tientallen kleine kaartjes met namen.

Mijn vader liep langzaam dichterbij.

« Wat is dit? »

Ik antwoordde niet meteen.

Elliot kwam vanuit de keuken binnen met twee koppen koffie.

Toen hij mijn vader zag, bleef ook hij even staan.

« Hallo, meneer. »

Mijn vader keek hem aan.

Maar deze keer zat er geen woede in zijn ogen…………

Lees verder op de volgende pagina.