De vrouw was nog geen drie seconden naar het scherm van Louise aan het kijken toen haar gezicht volledig veranderde.
Eerst werd ze bleek.
Daarna sperde ze haar ogen wijd open en greep ze de armleuning vast alsof ze anders zou vallen.
‘Waar… waar heb je dit vandaan?’ stamelde ze.
Louise keek haar kalm aan.
‘Van mama. Nou ja, eigenlijk van papa. Hij heeft het me laten zien voordat hij stierf.’
Mijn hart sloeg een slag over.
Ik kende mijn dochter. Ze was slim, gevoelig en veel te volwassen geworden sinds de dood van haar vader. Maar ik had geen idee wat ze op haar tablet had staan.
De vrouw stond inmiddels rechtop.
‘Dit is onmogelijk,’ fluisterde ze. ‘Dat kan niet waar zijn.’
Louise haalde haar schouders op.
‘Dat zei papa ook toen hij ontdekte wie u werkelijk was.’
De vrouw greep haar tas, mompelde iets onverstaanbaars en haastte zich naar de voorkant van het vliegtuig.
Ik kon niet langer stilzitten.
Ik gaf mijn zoontje voorzichtig aan de passagier aan de andere kant, die vriendelijk aanbood even te helpen, en boog me naar Louise toe.
‘Lieverd, wat heb je haar laten zien?’
Louise keek me aan. Haar ogen waren ernstig…………….