Ik liet de brief bijna uit mijn handen vallen.
Mijn ogen gingen steeds opnieuw over dezelfde woorden, maar mijn verstand weigerde te begrijpen wat ik las.
“Mama, als je deze brief leest, betekent dit dat ik niet naar huis kon komen. Vergeef me alsjeblieft. Ik heb nooit gewild dat je drie jaar lang om mij zou rouwen. Maar ik moest verdwijnen om mijn kinderen te beschermen.”
Mijn kinderen.
Ik drukte mijn hand tegen mijn mond en keek naar de twee baby’s die op mijn bank lagen.
Een jongetje en een meisje.
Ze waren zo klein dat hun handjes bijna verdwenen in de mouwen van hun dekentjes. Het jongetje maakte een zacht geluidje, terwijl het meisje haar gezichtje tegen zijn schouder draaide.
Lucas had kinderen?
Mijn zoon was pas achttien toen hij verdween. Niemand had ooit iets verteld over een vriendin, laat staan over een zwangerschap.
Met trillende vingers vouwde ik de brief verder open.
“Hun namen zijn Noah en Emma. Ze zijn mijn wereld. Als je ze bij je hebt, betekent dit dat iemand eindelijk heeft besloten dat ze veilig bij jou kunnen zijn.”
Ik begon te snikken.
Drie jaar lang had ik elke verjaardag gevierd met een lege stoel aan tafel. Drie jaar lang had ik zijn telefoonnummer bewaard, alsof hij op een dag misschien zou bellen. Ik had zelfs zijn slaapkamer precies zo gelaten als op de ochtend waarop hij verdween.
En nu lagen hier twee baby’s die misschien mijn kleinkinderen waren.
Maar waarom had Lucas ze zelf niet gebracht?
Ik las de laatste regels……………..