DEEL 2 — Wat ze al die tijd verborgen hield
Halverwege de film gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten.
Stacy zette haar koffiekopje op tafel en leunde naar voren om de afstandsbediening te pakken. Haar zwarte handschoen bleef heel even achter de rand van het kussen haken.
Ze trok haar hand terug.
Maar niet snel genoeg.
Ik zag een stukje huid bij haar pols.
En daar, net boven de rand van de handschoen, zag ik iets wat leek op een oud litteken.
Ik probeerde er niet naar te staren.
Toch bleef mijn blik ernaartoe gaan.
Stacy merkte het.
Ze zette de film op pauze en keek me recht aan.
‘U wilt het weten, hè?’
Ik voelde mijn wangen warm worden.
‘Wat bedoel je, lieverd?’
Ze glimlachte droevig.
‘Waarom ik die handschoen draag.’
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
‘Ik wil niet nieuwsgierig overkomen,’ stamelde ik. ‘Je hoeft me niets te vertellen wat je liever privé houdt.’
Stacy keek naar haar rechterhand.
‘Dat is precies wat iedereen zegt. Maar ondertussen blijft iedereen zich afvragen wat eronder zit.’
Ik zweeg.
Toen haalde ze langzaam adem……………….