DEEL 2 — Het land van mijn vader
Ik bleef nog enkele seconden met mijn telefoon tegen mijn oor staan.
‘Lucas, wat bedoel je met het land van papa?’
‘Ik leg het je uit wanneer ik er ben. Ga terug naar de feestzaal. En Giselle… laat Christopher je niet alleen meenemen naar een privékamer.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik vermoed dat hij je iets wil laten ondertekenen.’
Voordat ik kon antwoorden, verbrak hij de verbinding.
Ik keek naar mezelf in de spiegel. Mijn witte trouwjurk was nog perfect. Mijn make-up zat nog goed. Alleen de rode afdruk op mijn wang vertelde wat er zojuist was gebeurd.
Ik wilde vluchten.
Maar ik dacht aan mijn ouders, die waarschijnlijk nog steeds tussen tachtig gasten stonden zonder dat iemand hun een stoel had aangeboden.
Dus haalde ik diep adem en liep terug.
Toen ik de feestzaal binnenkwam, begon de muziek opnieuw. Christopher stond naast zijn moeder met een glas champagne in zijn hand. Hij glimlachte toen hij me zag.
‘Eindelijk,’ zei hij. ‘Ben je klaar met je dramatische gedrag?’
Ik antwoordde niet.
Florence kwam naar me toe en trok een denkbeeldig pluisje van mijn jurk.
‘Je hebt ons behoorlijk in verlegenheid gebracht. Maar goed, je bent jong. Je zult nog leren hoe je je binnen een familie als de onze moet gedragen.’
‘Waar zijn mijn ouders?’
Ze wees naar de achterkant van de zaal…………….