Vooral met hem.
Ik legde instinctief mijn hand over mijn buik.
Dorian zag het.
Natuurlijk zag hij het.
Zijn blik bleef op mijn hand rusten alsof hij zojuist het meest angstaanjagende geheim van zijn leven had ontdekt.
« Alina. »
Ik keek hem niet aan.
« Niet doen. »
« Niet doen wat? »
« Me niet aankijken alsof je al weet wat er aan de hand is. »
Zijn stem werd zachter.
« Ik weet het niet. »
« Mooi. »
« Maar ik heb een vermoeden. »
Ik slikte.
De SUV reed de oprit van het ziekenhuis op.
Caleb opende de deur.
Dorian stapte als eerste uit.
Ik wilde zelf uitstappen, maar zodra ik mijn voeten op de grond zette, draaide alles om me heen.
Dorian greep me bij mijn middel.
Ik duwde hem weg.
« Raak me niet aan. »
Zijn hand zakte onmiddellijk.
« Goed. »
Dat ene woord deed meer pijn dan ik wilde toegeven.
Hij had me ooit nooit losgelaten.
Nu gehoorzaamde hij zonder discussie.
In de lobby stonden drie beveiligers klaar…………..