Ik liet Vanessa nog een paar seconden praten.

« Misschien knap ik de keuken wel op! » riep Grant op de achtergrond, waarna Vanessa in lachen uitbarstte.

Papa keek me aan.

Heel langzaam.

Toen wees hij naar mijn telefoon.

Ik begreep het meteen.

Hij wilde dat ik bleef luisteren.

« Vanessa, » zei ik rustig, « heb je Harold zelf gesproken? »

Er viel een korte stilte.

« Waarom vraag je dat? »

« Omdat jij zei dat hij papa heeft gevonden. »

« Ja. »

« Waar? »

« Bij hem thuis. »

« Waar precies? »

Weer stilte.

« Nat, wat maakt dat uit? »

« Ik ben gewoon nieuwsgierig. »

Papa legde zijn wijsvinger op zijn lippen.

Hij glimlachte zelfs.

Ik kende die glimlach.

Het was de glimlach die hij vroeger droeg wanneer een van zijn werknemers dacht hem te slim af te zijn……………..

Lees verder op de volgende pagina.