« Harold vond hem in zijn slaapkamer, » zei Vanessa uiteindelijk.

Papa’s glimlach verdween.

Hij wees naar zichzelf.

Toen schudde hij langzaam zijn hoofd.

Niet zijn slaapkamer.

Hij zat hier.

Levend.

En zeer geïnteresseerd.

« Hoe laat? » vroeg ik.

« Rond vijf uur. »

« En de dokter? »

« Welke dokter? »

Mijn hart maakte een sprongetje.

« De arts die de dood heeft vastgesteld. »

Vanessa antwoordde onmiddellijk:

« Er was geen tijd voor dat gedoe. »

Papa pakte zijn koffie.

Zijn handen waren nu volkomen rustig.

« Vanessa, » zei ik, « je vertelde net dat papa vannacht is overleden. »

« Ja. »

« Dan moet er een arts zijn geweest. »

« Nat, hou alsjeblieft op met dat verhoor. »

« Hoe laat wordt de begrafenis? »

Ze zweeg.

Ik wachtte………………

Lees verder op de volgende pagina.