DEEL 2
Ik keek naar de leren map in Julians handen.
« Wat is dit? »
Hij antwoordde niet meteen.
Dat alleen al maakte me nerveus.
Julian was normaal gesproken het soort manager dat zelfs bij een brand zou blijven staan met zijn armen over elkaar, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor het vuur.
Maar nu trilden zijn vingers.
« Open hem, » zei hij.
Ik nam de map aan.
Hij was zwaar.
Veel zwaarder dan een gewone documentenmap.
Toen ik de leren sluiting opende, zag ik stapels papieren, bankafschriften, foto’s en een klein zwart notitieboekje.
Ik keek naar Julian.
« Waar heeft iemand dit gevonden? »
« Achter de bank waar dat stel zat. »
Mijn hart begon sneller te kloppen.
« En je hebt erin gekeken? »
« Een beetje. »
« Wat betekent ‘een beetje’? »
Hij slikte…………….