Elena lachte kort, maar er zat geen humor in.
« Ik heb je niet verteld omdat je drie dagen eerder tegen me had gezegd dat je niet wist of je bij mij wilde blijven. »
« Maar ik wist niet— »
« Je wist genoeg. »
Ze keek hem recht aan.
« Je wist dat ik zwanger wilde worden. Je wist hoeveel pijn de behandelingen deden. Je wist hoeveel keer ik huilend thuiskwam. En toen zei je dat je niet bereid was je leven op te offeren voor een vrouw die je misschien geen kinderen kon geven. »
Alex sloot zijn ogen.
Die zin kende hij nog.
Maar hij had zichzelf jarenlang verteld dat hij hem anders had bedoeld.
« Ik had het mis. »
« Ja. »
« Ik was bang. »
« Ik ook. »
Hij keek haar aan.
« Waarom heb je me nooit gebeld? »
Elena’s ogen werden vochtig.
« Omdat ik wilde weten of je ooit uit jezelf terug zou komen. »
Alex zei niets.
« Dat deed je niet. »
Een van de medewerkers kwam het gebouw uit.
« Elena, de auto staat klaar. »
Ze knikte.
Daarna keek ze weer naar Alex.
« Ik moet gaan. »
« Mag ik ze ontmoeten? »
Ze verstijfde.
« Nee. »
« Elena, als ze mijn kinderen zijn— »
« Zijn ze mijn kinderen. »
Alex keek haar verbaasd aan……………….