De deur viel dicht.

Het slot klikte.

Mijn moeder keek naar de grond.

De arts bleef enkele seconden zwijgen.

Toen zei hij:

« Mevrouw, we willen u niets aandoen. »

Mijn moeder lachte zacht.

Een gebroken, ongelooflijke lach.

« Dat hebben ze vroeger ook gezegd. »

Ik keek van haar naar de arts.

« Wie zijn ‘ze’? »

Niemand antwoordde.

Ik voelde mijn hart steeds sneller kloppen.

« Mam? »

Ze keek eindelijk op.

« Je moet nu luisteren. »

« Waarnaar? »

« En me niet onderbreken. »

Ik knikte.

De arts trok een stoel naar voren………………..

Lees meer op de volgende pagina