Ik hield mijn telefoon nog tegen mijn oor toen ik opnieuw door de kier van de schuur keek.

Twee kleine ogen.

Toen hoorde ik het zachte gepiep weer.

Mijn hart sloeg hard tegen mijn borst.

« Blijf daar weg tot wij er zijn, » zei mijn manager. « En raak niets aan. »

« Er zit een dier binnen. »

« Dat weet ik. De dierenambulance is onderweg. »

Ik hing op.

De buurvrouw was inmiddels achter me komen staan.

« Zijn het de pups? » vroeg ze.

« Ik denk het. »

Ze sloeg een hand voor haar mond.

« Maar… als ze daar al een week zitten… »

Ze maakte haar zin niet af.

Ik wilde de deur openbreken.

Alles in mij schreeuwde dat ik geen seconde mocht wachten…………….

Lees verder op de volgende pagina.