DEEL 2 — DE MOTORRIJDER DIE ELKE DAG KWAM
Ik volgde hem door de lange ziekenhuisgang.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik mijn eigen voetstappen nauwelijks hoorde.
De motorrijder liep naar een kleine wachtruimte aan het einde van de gang. Hij keek eerst om zich heen en sloot toen de deur achter ons.
Hij haalde diep adem.
—Mijn naam is Marcus.
Ik keek hem strak aan.
—Ben jij degene die Hannah heeft aangereden?
Hij keek naar de grond.
Die stilte voelde als een antwoord.
—Ik wil dat je de hele waarheid hoort — zei hij uiteindelijk.
Mijn handen begonnen te trillen.
—Dus jij was het?
Marcus knikte langzaam.
—Ja.
Ik voelde mijn knieën slap worden.
Zes maanden lang had ik naast mijn dochter gezeten.
Zes maanden lang had ik me afgevraagd wie haar leven in één seconde had veranderd.
En nu stond de man voor me.
De man die volgens de getuigen door het rode licht was gereden.
—Waarom ben je gevlucht? —vroeg ik…………..