Sanne keek onmiddellijk naar mij.

Ik keek naar Lotte.

Het meisje kneep haar vingers om mijn uniform alsof ze bang was dat iemand haar van me zou weghalen.

“Wat bedoel je met ‘weer’?” vroeg Sanne voorzichtig.

Lotte keek naar haar vader.

Ruben was lijkbleek geworden.

“Lotte, je bent gevallen. Je weet dat oma je wilde helpen.”

Het meisje begon te huilen.

“Nee.”

Het woord was zo zacht dat bijna niemand het hoorde.

Ik hurkte naast haar neer.

“Lotte, kijk eens naar mij.”

Haar ogen vonden de mijne.

“Je hoeft nu tegen niemand te liegen.”

Ruben deed een stap naar voren…………

Lees verder op de volgende pagina.