Maar ik wist ook dat ik het slot niet zomaar kon forceren zonder te weten wat erachter zat.

Dus knielde ik neer.

« Bruno, » fluisterde ik.

Geen reactie.

« Bruno, jongen. »

Toen gebeurde er iets vreemds.

Vanuit de schuur kwam een zacht krabbelend geluid.

En daarna hoorde ik een veel dieper geluid.

Geen blaf.

Een lage, vermoeide grom.

Ik verstijfde.

« Dat is niet Bruno, » zei de buurvrouw.

Ik keek haar aan.

« Nee. »

Er zat nog een hond binnen.

Mila.

Een paar minuten later arriveerde de dierenambulance.

Twee medewerkers stapten uit en liepen meteen naar de schuur.

Ze controleerden eerst het hangslot.

« Waarschijnlijk niet sterk genoeg om een hond echt tegen te houden, » zei een van hen.

Hij knipte het slot door………….

Lees verder op de volgende pagina.