« Wat? »
« Ik heb ze opgevoed. Ik heb ze ‘s nachts vastgehouden. Ik heb hun eerste woordjes gehoord. Ik heb hun koorts gemeten. Ik heb gewerkt terwijl zij sliepen om Little Nests op te bouwen. »
Ze kwam dichterbij.
« Jij hebt zes jaar gemist. »
Alex’ stem brak.
« Ik weet het. »
« Nee. Dat weet je niet. »
Ze draaide zich om.
Maar voordat ze in de auto stapte, zei ze:
« Als je werkelijk wilt weten wat er zes jaar geleden is gebeurd, bel dan je oude advocatenkantoor. »
Alex fronste.
« Waarom? »
Elena keek hem nog één keer aan.
« Omdat jouw moeder je meer heeft verteld dan ze mij ooit heeft verteld. »
Toen stapte ze in.
De auto reed weg.
Alex bleef op het trottoir staan.
Zijn moeders naam bleef in zijn hoofd rondspoken.
Beatrice.
Twintig minuten later zat Alex achter het stuur.
Hij reed niet naar zijn penthouse.
Hij reed naar het advocatenkantoor waar hij zes jaar eerder zijn scheiding had laten regelen.
Het kantoor was verhuisd naar een groter gebouw, maar de naam stond nog steeds op de gevel.
Hij liep naar binnen.
« Ik wil mijn oude dossier. »
De receptioniste keek hem aan.
« Naam? »
« Alexander Vance. »
Ze typte iets in.
Toen keek ze opnieuw.
« Het dossier is gearchiveerd. »
« Ik heb het vandaag nodig. »
« Daarvoor moet ik een partner bellen. »
« Bel hem. »
Tien minuten later zat Alex in een vergaderruimte.
Een oudere advocaat kwam binnen.
Thomas Reed.
Hij had Alex zes jaar geleden geadviseerd.
« Mr. Vance. »
« Thomas. »
De advocaat ging zitten.
« Ik hoorde dat u vragen heeft over uw scheiding. »
« Niet over de scheiding. »
Alex haalde zijn telefoon tevoorschijn en liet hem een foto zien.
Vier kinderen.
Thomas keek ernaar.
Zijn gezicht veranderde.
« Waar hebt u deze foto vandaan? »
« Televisie. »
De advocaat bleef enkele seconden stil.
« U weet wie hun moeder is? »
« Elena. »
Thomas keek naar de tafel.
« Dan is er iets wat u moet weten. »
Alex voelde zijn hart sneller slaan.
« Wat? »
Thomas stond op.
Hij liep naar een oude archiefkast.
« Uw moeder kwam hier zes jaar geleden. »
Alex verstijfde.
« Mijn moeder? »
« Ja. »
« Waarom? »
Thomas haalde een oude, verzegelde envelop uit een dossier.
Er stond met zwarte inkt op:
ALEXANDER VANCE — PERSOONLIJK EN VERTROUWELIJK.
Alex staarde ernaar.
« Waarom heb ik die nooit gekregen? »
Thomas keek hem recht aan.
« Omdat u hem nooit hebt opgehaald. »
« Wat zit erin? »
« Dat wist ik niet. »
« Heb je hem nooit geopend? »
« Nee. »
Thomas legde de envelop voor hem neer.
« Uw moeder gaf hem aan mij met de instructie hem alleen aan u te overhandigen. »
Alex voelde zijn vingers trillen.
« Wanneer? »
« De ochtend nadat Elena de scheiding had aangevraagd. »
Alex keek hem geschokt aan.
« Elena heeft de scheiding aangevraagd? »
Thomas knikte langzaam.
« Dat staat in het dossier. »
« Maar ik heb de scheiding aangevraagd. »
« Volgens het dossier niet. »