DEEL 2

« Laat die maar staan. Ik wilde je iets laten zien. »

Ik keek haar vragend aan.

« Wat dan? »

Mevrouw Whitaker stond langzaam op en liep naar de hal.

Ik volgde haar.

We liepen niet naar een kast of een doos met oude spullen, maar naar de trap.

Ze bleef beneden staan.

« Kom. »

We liepen naar boven.

Ik was hier honderden keren geweest, maar nu voelde de trap anders.

De kamers waren bijna helemaal leeg.

Geen bedden.

Geen schilderijen.

Geen lampen.

Alleen kale muren en de afdrukken waar meubels hadden gestaan.

Ze stopte voor de deur van de grootste slaapkamer.

« Deze kamer heb ik acht jaar lang voor je verborgen gehouden. »

Ik fronste.

« Verborgen? »

Ze glimlachte verdrietig.

« Niet letterlijk. »

Ze opende de deur……………….

Lees meer op de volgende pagina