DEEL 2
Ik bleef staan.
De wind trok aan mijn jas terwijl ik naar de hand van de arts keek.
Hij hield een kleine, witte envelop vast.
Op de voorkant stond mijn naam.
Voor Elena. Pas na mijn dood.
Mijn adem stokte.
« Wat is dit? » vroeg ik.
De arts keek even naar de ziekenhuisdeuren achter zich.
« Mark heeft me gevraagd dit persoonlijk aan jou te geven. »
Ik nam de envelop aan.
Mijn handen trilden zo erg dat ik hem bijna liet vallen.
« Waarom heeft hij dit niet aan mij gegeven? »
« Omdat hij wist dat je hem zou proberen tegen te houden. »
Ik keek hem verbaasd aan.
« Waarmee? »
De arts slikte.
« Met wat hij wilde doen. »
Ik opende de envelop.
Er zat één vel papier in.
Ik herkende Marks handschrift onmiddellijk.
Lieve Elena,
Als je dit leest, ben ik er niet meer. Ik weet dat je boos zult zijn omdat ik je iets heb verzwegen. Maar ik deed het niet om je pijn te doen. Ik deed het omdat ik wist dat je me nooit zou laten gaan als je wist wat ik van plan was……………….