Ik was nog aan de telefoon toen ik de gordijnen van haar slaapkamer zag bewegen.

Ik zei niets.

De man aan de andere kant van de lijn vroeg:

‘Weet je het zeker?’

‘Ja. Ik heb drie weken aan foto’s. Elke keer staat haar auto daar. Zelfde plek. Zelfde tijd. En vandaag is het weer hetzelfde.’

‘Dan doen we het rustig. Blijf waar je bent en raak haar auto niet aan.’

Ik keek naar de zilveren Corsa.

‘Dat was ik ook niet van plan.’

Ik hing op.

Om zes uur werden mijn kinderen wakker.

Ik maakte hun ontbijt, hielp ze met hun schoenen en deed alsof alles normaal was.

Maar om kwart over zeven verscheen Denise eindelijk.

Ze kwam niet uit haar huis.

Ze verscheen achter haar gordijn……………

Lees verder op de volgende pagina.