DEEL 2
Toen ik de zwarte plastic zak optilde, voelde ik meteen dat er iets niet klopte.
Hij was zwaarder dan ik had verwacht.
Ik zette hem op het bed en keek naar Din’s gesloten slaapkamerdeur.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Een deel van mij wilde de zak meteen terugleggen.
Een ander deel fluisterde dat ik eindelijk moest weten waarom mijn zoon na Emily’s verdwijning zo veranderd was.
Ik maakte de knoop los.
Bovenop lag een oude hoodie.
Emily’s hoodie.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Het was dezelfde grijze hoodie die ze die avond had gedragen toen ze naar haar eerste afspraak vertrok.
Mijn handen begonnen te trillen.
« Nee… »
Ik trok de hoodie voorzichtig uit de zak.
Daaronder lagen een paar foto’s.
Op de eerste foto stonden Emily en Din als kleine kinderen naast elkaar.
Op de tweede stonden ze vorig jaar in onze achtertuin.
Maar de derde foto maakte me misselijk.
Het was een foto van Emily die avond.
Ze stond naast haar fiets…………..