— Daarom heb ik nog iets meegenomen.
Ze haalde een oude envelop uit de map.
— Deze heb ik gevonden in de archieven van de rechtbank.
Ik opende hem.
Binnen zat een kopie van een voogdijbeslissing.
Ik las de eerste regels.
Emily’s moeder had niet vrijwillig afstand gedaan van haar dochter.
Ze had beweerd dat Adam haar na de geboorte had verteld dat Emily ernstig ziek was en medische zorg nodig had.
Daarna had hij haar laten geloven dat ze Emily niet mocht zien.
— Dat is verschrikkelijk…
Rachel pakte mijn hand.
— Er is meer.
Op een tweede pagina stond een verklaring van een maatschappelijk werker.
De moeder van Emily had meerdere keren geprobeerd haar dochter te bezoeken.
Maar telkens was er gezegd dat Emily niet beschikbaar was.
Toen ze uiteindelijk naar de politie stapte, was Adam met Emily naar een andere regio verhuisd.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
— Waarom heeft niemand hem tegengehouden?
— Omdat er destijds onvoldoende bewijs was om aan te tonen dat hij haar bewust had weggehouden.
Ik keek opnieuw naar de foto.
— Hoe heet ze?
Rachel zei zacht:
— Sarah.
Ik kende die naam.
Niet persoonlijk.
Maar ik had hem ooit gehoord……………