Claudia keek naar Grace.
“En ik ben haar biologische moeder.”
Grace keek van haar naar mij.
“Wat betekent dat?” vroeg ze zacht.
Ik ging meteen naast haar zitten en pakte haar hand.
“Grace, luister naar mij. Wat er ook gebeurt, ik blijf jouw moeder. Dat verandert nooit.”
Claudia haalde diep adem.
“Ik weet dat je me niet gelooft.”
“Je hebt geen idee wat je zegt,” antwoordde ik. “Grace werd elf jaar geleden als baby achtergelaten. Mijn dochter Milana vond haar in een winkelwagentje. We hebben de politie gebeld. Er werd gezocht naar haar ouders. Niemand kwam haar ophalen.”
“Dat weet ik,” zei Claudia.
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Ik weet het.”
De directeur keek haar scherp aan.
“Dan moet u uitleggen waarom u elf jaar hebt gewacht.”
Claudia keek naar de vloer.
“Omdat ik toen niet in staat was om voor haar te zorgen.”
Ze haalde een envelop uit haar tas.
“Ik was achttien toen ik ontdekte dat ik zwanger was.”
Ik keek haar ongelovig aan………….