Ik draaide mijn hoofd langzaam naar de andere kant van de tafel.

Het was mijn dochter, Emily.

Ze zat daar met haar handen om haar glas gevouwen en keek me aan met tranen in haar ogen.

“Wat is jouw schuld?” vroeg ik.

Warren sloot zijn ogen.

“Emily, niet nu.”

“Juist nu,” antwoordde ze.

Ze keek naar haar broer.

“Miles heeft geprobeerd mama te beschermen. Papa ook. Maar ik kan niet langer doen alsof dit geheim niets met mij te maken heeft.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Welk geheim?”

Emily haalde diep adem.

“Het gaat over oma.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

“Mijn moeder?”

Ze knikte.

“Over wat er dertig jaar geleden gebeurde………….

Lees verder op de volgende pagina.