Hij had gezegd dat Kevin vaak tegen dezelfde tijd weer terugkwam.
10.14 uur.
13.58 uur.
14.03 uur.
Precies de tijden waarop Theo steeds wakker werd.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik keek opnieuw naar het raam.
De muziek stopte.
Daarna hoorde ik drie korte dreunen.
Alsof iemand met een stok tegen een tafel sloeg.
Theo bewoog in zijn slaap.
Ik liep onmiddellijk naar zijn wieg.
Maar voordat ik hem kon oppakken, stopte het geluid.
Volledig.
Alsof iemand een schakelaar had omgezet.
Die ochtend kwam Maya naar mijn appartement.
Ze zette haar laptop op de keukentafel.
« Clara, ik wil je niet bang maken. »
« Dat is meestal geen goed begin. »
Ze glimlachte zwak.
« Ik heb gisteren met acht mensen gesproken. »
Ze draaide de laptop naar mij toe.
« Zes van hen hoorden de muziek regelmatig. Maar geen van hen hoorde het op dezelfde manier. »
Ik fronste.
« Wat bedoel je? »
« Een buurman zei dat hij vooral lage tonen hoorde. Een andere hoorde juist een soort ritmisch gebonk. En iemand op de vierde verdieping zei dat hij soms helemaal niets hoorde. »
Ik keek haar aan.
« Maar ik hoor het elke keer. »
« Precies. »
Maya klikte op een bestand.
« Ik heb je opnames naast de tijdstippen gelegd die jij hebt genoteerd. »
Op het scherm stonden mijn aantekeningen.
10.17.
14.03.
13.58.
10.14.
Daaronder stond een tweede kolom.
Kevin thuis.
Mijn mond viel open.
« Hoe weet je dat? »
« Ik heb gisteren bij de huismeester gevraagd wanneer de onderhoudsmedewerker bij zijn appartement is geweest. »
Ze klikte verder.
« En daarna heb ik iets anders ontdekt. »
Op het scherm stond een foto van een klein apparaat.
Het zag eruit als een moderne speaker.
Maar er zat een klein digitaal display op.
« Wat is dat? »
« Een programmeerbare geluidsinstallatie. »
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
« Je denkt dat hij hem gebruikt om— »
« Ik weet het nog niet. »
Maya stak haar hand op.
« Daarom gaan we niet beschuldigen. We verzamelen bewijs. »
Die middag kwam Daniel eerder thuis.
Voor het eerst sinds dagen zag ik hem echt ontspannen binnenkomen.
Ik vertelde hem alles.
Hij bleef een paar seconden stil.
« Clara… »
« Ik weet wat je gaat zeggen. »
« Nee. »
Hij schudde zijn hoofd.
« Ik ga zeggen dat ik je geloof. »
Mijn ogen vulden zich met tranen.
« Ik heb je vanaf het begin geloofd. »
Hij keek naar de laptop.
« Wat doen we nu? »
Maya antwoordde voordat ik iets kon zeggen.
« We praten met de gebouwbeheerd