DEEL 2 — De val waar ik niets van wist
Ik rende zonder na te denken.
Het horloge dat ik speciaal voor Matthew had gekocht, zat nog steeds in mijn tas. Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks mijn autosleutels kon vasthouden.
Ik startte de motor en reed weg.
Ik wist niet waarheen.
Ik wist alleen dat ik niet wilde dat Matthew me zag.
Niet nadat ik hem vijf jaar lang volledig had vertrouwd.
Mijn beste vriend.
Mijn echtgenoot.
De jongen die vroeger naast me zat tijdens elke schooltoets.
De man die me had beloofd dat hij me nooit zou laten vallen.
En nu had hij gezegd dat ik recht in zijn val was gelopen.
Een uur later parkeerde ik bij een klein café aan de rand van de stad.
Ik ging helemaal achterin zitten en keek naar het doosje in mijn tas.
Het cadeau dat ik voor hem had gekocht.
Ik wilde het weggooien.
Maar iets hield me tegen.
Misschien omdat ik nog steeds hoopte dat er een verklaring was…………..