Misschien omdat een deel van mij weigerde te geloven wat ik had gehoord.
Toen ging mijn telefoon.
Matthew.
Ik keek naar het scherm, maar nam niet op.
Een minuut later kwam er een bericht.
« Ben je al thuis? Ik dacht dat je vandaag tot laat moest werken. »
Mijn hart zakte in mijn borst.
Hij wist niet dat ik hem had gehoord.
Ik typte:
« Ik ben onderweg. »
Daarna legde ik mijn telefoon weg.
Ik moest nadenken.
Als hij al sinds onze middelbareschooltijd iets plande, moest er ergens bewijs zijn.
En ik wist precies waar ik moest beginnen.
Ons oude huis.
Het huis waarin we woonden toen we nog tieners waren.
Onze families woonden er nog steeds naast elkaar.
Ik reed erheen.
Mijn ouders waren niet thuis, maar mijn oude kamer was vrijwel onveranderd.
Ik opende mijn kast en begon door oude dozen te zoeken.
Foto’s.
Schoolboeken.
Dagboeken.
Brieven.
Toen vond ik een kleine blauwe doos.
Mijn oude schoolherinneringen………….
