Ik zette hem op mijn bed en begon alles één voor één te bekijken.
Tot ik een foto vond.
Matthew en ik op ons eindexamenfeest.
Hij hield zijn arm om mijn schouders.
Op de achterkant stond iets wat ik me niet herinnerde.
« Nog vijf jaar. »
Mijn adem stokte.
Vijf jaar?
Waarom had hij dat geschreven?
Ik draaide de foto om en bekeek hem opnieuw.
Toen herinnerde ik me iets.
In mijn laatste schooljaar had Matthew me ooit gevraagd:
« Als we over vijf jaar nog steeds samen zijn, zou je dan echt met me trouwen? »
Ik had gelachen en gezegd:
« Als jij dan nog steeds verliefd op me bent. »
Hij had toen geantwoord:
« Dat zal ik zijn. »
Ik dacht altijd dat het een romantische herinnering was.
Nu voelde het als een waarschuwing.
Ik pakte mijn oude dagboek.
De pagina’s waren vergeeld.
Ik bladerde terug naar mijn laatste schooljaar.
En toen vond ik een passage die ik volledig vergeten was.
Vandaag zei Matthew iets vreemds.
Hij zei dat hij een plan had voor onze toekomst.
Toen ik vroeg wat hij bedoelde, wilde hij het niet vertellen.
Hij zei alleen: « Op een dag zul je begrijpen waarom ik dit allemaal doe. »
Mijn vingers begonnen te trillen.
« Nee… »
Ik bladerde sneller.
Een paar pagina’s later stond er een andere herinnering.
Een naam.
Daniel.
Daniel was een jongen uit onze klas geweest.
Hij was plotseling van school verdwenen.
Volgens Matthew was hij met zijn ouders naar een andere stad verhuisd.
Maar ik herinnerde me ineens dat Daniel vlak daa